Half Gouda

Verhuisbericht

2007-05-09T23:27:00.000+02:00

Deze site is verhuisd naar:

www.halfgouda.nl

Waar was hij?

2007-04-26T00:04:00.000+02:00

152
Hij sloot de oogen,
wat er zou gebeuren
148
Zoo, met de hand
137
aan z'n radio
75
op die manier
51
beet gepakt.
61
voor het antwoord,
50
was het of hij viel,
124
En inderdaad
57
waar was hij?
.

W I T T E N 241 - Guus Betlem Jr., Snoetje als assistent

De kunstenaar

2007-04-25T22:09:00.000+02:00

Van kunst wordt de kunstenaar verwacht. De kunstenaar als zijnde het te lokaliseren, aan te spreken en aansprakelijke gedeelte van de kunst, het tegenoverzijnd deel zogezegd, waarzonder de kunst niet tot bestaan zou zijn gekomen. Kunst die gedacht wordt zoals bijvoorbeeld beweging wordt gedacht, als het op rij passeren van verschillende posities waarbij men stil zou kunnen staan, posities van waaruit men beweging kan oproepen; posities van kunstenaars. Maar net zomin als stilstand stand houdt in een werkelijke doordenking, net zomin houdt de kunstenaar als aanspreekbare lokaliteit stand als het om kunst gaat. We denken, omdat er immers kunst is, dat de kunstenaar er ook moet zijn. Echter zij die het niet-zijn weten; zomin als er werkelijk stilstand is in beweging zomin is er de kunstenaar in kunst. Het is allemaal gepraat wat geen kunst wil heten.

Security

2007-04-24T23:08:00.000+02:00

Ik wil een stroom zien van mensen en
gebeurtenissen die mijn innerlijke strijdtoneel
weerspiegelen. Ik wil achter deze desperate en vernietigende warboel een
ordening zien, een opbouw die beantwoordt
aan mijn diepste en waarachtigste verlangen naar orde en regel.

Peter Brook, 1962 Kunstenaars over kunst (toneel)

Gras

2007-04-23T23:10:00.000+02:00

Vanaf het moment
dat men een kabouter ziet
gelooft men in kabouters

Globalisering

2007-04-22T19:16:00.000+02:00

Zou men in een enkel woord het doorslaggevende motief van het Europese denken in zijn metafysische periode moeten omschrijven, dan kan dat slechts luiden: globalisering. De affaire van de westerse rede met het Al staat volledig in het teken van de meetkundig volmaakte, ronde vorm, die we tot dusver met de Grieken sfeer hebben genoemd, maar vaker nog met de Romeinen globe, bol. Het waren de vroege Europese metafysici, wiskundigen, kosmologen die de stervelingen hun nieuwe, beslissende definitie hebben opgedrongen: die van bollen scheppende, bollen bewonende dieren. De globalisering begint als meetkundige benadering van het onmetelijke. (Peter Sloterdijk, 1999)

Van stompheid

2007-04-21T01:37:00.000+02:00

102
van stompheid
246
eigenlijk
geneigd
265
dikwijls
52
Alleen
16
voorbijgegaan
254
Maar
179
geleden vol
261
begaafdste
21
nuances
.
W I T T E N 0091 - mix

Huilt, poort!

2007-04-20T21:14:00.000+02:00

Huilt, poort! Stad, jammert!
Opnieuw moet ik verplaatst,
vanouds dient mijn schaduw te verreizen.
Sta op! roept men mij toe; omhoog uw hoofd!
Dat de glorie der stad zijn intrede kan doen.
Breek op uw tent, betrokkene, vertrek uit hier,
zoek uw Jeruzalem elders.
Maar ik zeg verrek met je cultuurhistorische belevingsverrijking;
naar de rivier met je haven,
naar de polder met je cultuur,
naar je geweten met je historie!
De wolk van mijn Heer is boven mij en ik verroer mij niet,
nieuwbouwplannen ten spijt.
Omdat ik leeg door poorten ga,
met achter mij, hoe lang nu al,
een haastig ik ben weg.

De kleine filosoof

2007-04-19T18:16:00.000+02:00

De kleine filosoof die mij open deed zag mij niet staan. Hij keek naar links en naar rechts of ik de eerste de beste belletjestrekker was, die het op een rennen had gezet en uit zicht was verdwenen. Hij verscheen aan de deur zoals hij daar ook zou zijn verschenen zonder dat er was aangebeld, uitkijkend naar iemand die hij verwachtte en die er nog niet was. Misschien zag hij heel andere dingen dan ik. Of misschien was het zijn spel om mij te verwarren. In ieder geval drong het plotseling helder tot mij door, en weer eens via de voordeur zogezegd, wat nu toch het essentiële verschil uitmaakt tussen die ene godsdienst en die andere-, die eigenlijk geen godsdienst is namelijk, het wellicht kinderlijke, diepe verlangen van mensen persoonlijk gekend te worden. Kijk, de natuur kent mij niet, het Heel en Al zal het een worst zijn wie ik ben; ik ben voor de wereld als voor deze kleine filosoof lucht. En toch blijft, voorbijziende aan alle noodzaak der natuur, alle wiskracht der eeuwen en de wilskracht der voortreffelijken daartegenin namen en daden in stand te houden, het eenvoudige verlangen overeind gekend te worden als bij de achterdeur. Aan de achterdeur wensen wij ten diepste gekend te worden, aan de achterdeur verwachten wij in wezen iemand die wij kunnen begroeten als een oude bekende, iemand persoonlijk, aan wie we ons niet hoeven voor te stellen, iemand die, zonder dat we er erg in heb gehad ons leven lang reeds over de vloer kwam, onopgemerkt bijna, maar die stilaan zó vertrouwd is geraakt dat we elkaar plagend met onzichtbaarheid feilloos kunnen herkennen. Nu en in het uur van onze dood.

Monadische gemeenschap

2007-04-18T22:22:00.000+02:00

Het gaat om een jongeman, die vanwege verschillende relatieproblemen, enkele somatische symptomen en seksuele stoornissen enzovoorts in analyse ging. Nadat hij zich de grondregels door de therapeut had laten uitleggen, ging hij op de divan liggen en zweeg de rest van het uur. Hij verscheen op de volgende zitting, en volhardde enkele maanden in zijn gedrag. Tijdens een bepaalde zitting nam hij eindelijk het woord en zei: “Dit is het nog niet helemaal, maar het gaat al beter.” daarna verviel hij weer tot zwijgen, en nadat hij weer enkele maanden geen woord gesproken had, stond hij ten slotte op en zei dat hij zich nu goed voelde; hij achtte zich genezen, bedankte zijn therapeut en ging heen. (Béle Grunberger, 1988)

Dit doet de bol

2007-04-17T01:02:00.000+02:00

261
dit doet, de bol
257
het gewricht van de
272
ZON:
220
ondersteboven:
244
de rug van de hand
252
Als een
kaart van
93
wanorde.
27
waardoor je uitkijkt op
169
alle antwoorden

W I T T E N 395 - Batchelor/Brent, Wie ben ik?

Een klein verschil

2007-04-16T20:48:00.000+02:00

Zodra men aan een gesprek begint treedt tevens het merkwaardige fenomeen van het zwijgen in werking. Iedereen die wel eens aan een gesprek deelneemt weet dat de momenten, waarop men zelf niet spreekt en men de ander aan het woord laat, voor onszelf niet leeg en stil zijn; terwijl de ander voortgaat met spreken gaat men zelf in eigen gedachten maar ook in de gedachten van de ander zijn eigen gang. Wanneer de woordvoerder in een gesprek ophoudt met spreken kan men zelf het woord nemen, en de kleine hoeveelheid gedachten die zich hebben opgehoopt in het brein omzetten in vocalen. Daarbij zal de goede luisteraar, die minder gestoord is door zijn eigen gedachten, méér in staat zijn de ander te verrassen en het gesprek een nieuwe, voor beiden interessante wending te verlenen. Zo ontstaat, door om en om te spreken en te zwijgen, een geordend gesprek. De functie van het zwijgen wordt in gesprekken wel eens onderschat. Zwijgen maakt een klein verschil groot. Een gesprek hoeft niet persé volgestort te worden met vocalen, ook in het zwijgen kan men elkaar volgen, én kwijtraken. Iemand kan zich in het zwijgen verbergen maar ook tonen. Zoals iemand zich ook in het spreken kan tonen of verbergen. Als twee sprekers beiden zwijgen in een gesprek is de communicatie het meest complex, en wie het beste luistert in deze situatie is doorgaans de ander de baas. Zo kan men als verliezer een gesprek ingaan en door op de juiste momenten te zwijgen aan de woorden van de ander ontkomen, en overwinnen. Wanneer men elkaar werkelijk kwijt is in een gesprek, of men nu zwijgt of spreekt, is er eigenlijk geen sprake meer van een gesprek, en wordt het doorgaans stuitend dat men nog tegenover elkaar blijft staan. Schaamte drijft daarom mensen die gesproken hebben uiteen.

Cycade

2007-04-15T15:34:00.000+02:00

GELUKMOMENT

KREKELCONCERT
12 METER
MET DE WEG
MEE
NAAR BENEDEN

Jouw verhalen

2007-04-14T00:59:00.000+02:00

507
ik blijf hier.'
606
nu bij haar wa
353
chten gewei-
503
d tegen de wand
734
jouw verhalen e
163
r doorheen.'
721
gedeelde liefde,
400
De zacht uitge
196
ademde klei

W I T T E N 261 - Michel Peterson, Rood kleurt de dageraad

Meester te zijn

2007-04-13T23:25:00.000+02:00

177
de grot, bewaakt
29
het juiste ogenblik
."
238
met open mond
253
meester te zijn.
143
en kamers
te zingen
208
die buiten de tijd
94
zijn,
87
licht als een
81
weg!"

W I T T E N 419 - Juliette Benzoni, Catherine trotseert het lot

Aggenebbisj

2007-04-12T15:05:00.000+02:00

Ze doen er niks meer aan hè, het ligt stil. Weet je wat dat kost meneer, dat gat? Vierenzestig euro per uur. En dan is die nog koffie gaan drinken ook ondertussen, nee meneer, amateurwerk is het. En dan zeggen ze ja je moet er doorheen kijken, maar ik kijk er doorheen. Een klusser zou het beter doen. Ze zijn overal tegelijk bezig en niks maken ze af. Er is geen één ambtenaar die capabel is hier. Dan hebben ze bij mij thuis achter de rooilijn opgeschoven. Een hele strook groen met bomen zomaar ineens weggehaald. Foutje. En de rotzooi laten ze liggen. Nou wordt het voorjaar maar we zien er helemaal niks meer van. Vroeger kwamen er allerlei allochtonen vogeltjes en zo maar nou zie je niks meer. Allemaal weg. Amateurs zijn het. Grote monden en veel beloven en zo. Dan zeg ik Aggenebbisj!

Mode

2007-04-11T15:21:00.000+02:00

De 'Boskrant' - het roddelcircuit in en rond de Oranjepaleizen - meldde in de zomer van 1998 dat prinses Juliana haar kasten aan het uitruimen was. Alle kleren die ze niet meer droeg, wilde ze aan haar dochters geven, ook de resterende koninginnekleren. Veel zullen dat er niet geweest zijn, want in 1995 hingen er nog maar drie prinsjesdagjurken op paleis Soestdijk. Een conservator van het koningklijk huisarchief die er navraag naar deed, kreeg te horen dat van de overige 29 japonnen die Juliana tussen 1948 en 1980 bij de openingen vaan de Staten-Generaal had gedragen, ieder spoor ontbrak.(Dieuwke Grijpma Kleren voor de elite)

Gespeend

2007-04-10T23:01:00.000+02:00

Ze heeft net onder de boom als danseres een mooie, gekleurde speen gevonden, en is nu opeens helemaal geen danseres meer en durft ook niet meer voorbij die dikke meneer met zijn vlezige kop die alsmaar herhaalt wat haar moeder vanaf de brug van de Stoofsteeg ook al naar haar staat te schreeuwen; dat ze niet aan die speen mag komen, dat ze hem niet mag oprapen en dat ze hem niet in haar mond mag stoppen. Terwijl de ontkenning als jeuk vanuit haar tenen tot aan haar kruin kronkelt en knopen maakt in haar maag, waardoor ze vreselijk moet huilen, blijft ze heen en weer lopen tussen de speen en de stomme lui die haar verbieden. Het is alsof haar handen niet meer van haarzelf zijn en haar beentjes worden stram gemaakt door de stijve gebaren van die grijnzende, zwarte ouwe lui. Dat het zulk mooi weer is voelt ze niet meer. Alles is kapot gezegd en gedaan. Ze heeft het koud nu en is woedend omdat iedereen zien kan dat ze helemaal niet al een grote meid is. Ze wil dat alles een droom is en dat ze wakker wordt: Weer als danseres natuurlijk, want alleen dat is eigenlijk echt waar.

Affirmatie

2007-04-09T01:59:00.000+02:00

In de jaren negentig wordt steeds vaker kritiek geuit op de opmars van de calculerende burger. (...) Omstreeks 1900 was dat niet anders. Positivisme en wetenschappelijk optimisme hadden volgens critici de 'homo oeconomicus' mogelijk gemaakt, een armoedige mens, een verlengstuk van de machine. In Nederland werd deze kritiek wijsgerig gelegitimeerd door het hegelianisme. (...) Deze cultuur- en civilisatiekritiek uitte zich in Nederland in twee buitenacademische kringen die elkaar overigens veelvuldig overlapten. Enerzijds was daar de culturele en politieke generatie van Tachtig en anderzijds het occulte logelandschap - een underground avant le lettre - van de spiritisten, theosofen en kolonisten. Vanaf het midden van de jaren negentig lijkt steeds meer sprake van een coherente groep die we kunnen aanduiden als "de wijsgerige beweging". Deze nieuwe generatie van lekenfilosofen wilde de beschikbare geestelijke energie hier en nu 'affirmeren' of 'doorleven' omdat het denken niet langer afhankelijk mocht zijn van een doel ver weg in de toekomst - zoals het socialistische Utopia of het kerkelijke Paradijs. Deze 'affirmatie' - een gedachte die vooral door Nietzsche gekoesterd werd - duidde op de voorkeur voor een praktische levensleer, een levensstijl waarin denken en handelen naadloos in elkaar opgegaan zijn. (Siebe Thissen,1994)

In deze nacht

2007-04-08T22:48:00.000+02:00

214
Gods te verkondigen
140
zijn, zijn in deze nacht
297
geheel anders, en
getrokken tussen
263
honderd jongens in
248
natuursteen,
165
Radeloos kijk ik hen
17
aan in een oude
292
tekst? Maar bij de
vertaling gebruikt
288
eigenlijk?" En dat
laat zich denken. J

W I T T E N 348 - Hans A. de Boer, Onderweg genoteerd

De vonk

2007-04-07T03:13:00.000+02:00

PASSANTE

Zij doet haar lippen in een fluit
en toont ze zo aan de zon
als kleine klok van lak geluid
uit een binnenste van carton.
Ik tel de knoopjes van haar kleed,
vermenigvuldig die met de vonk
van waan en trots, waarvan niemand weet
waarom men ons dit schonk.
Ik tel de pasjes van haar gang
en deel ze door zonnelicht,
maar krijg er geen vreugde uit, alleen een lang
oninteressant gezicht.

Ode aan Witten - Pierre Kemp, De incomplete luisteraar 76

Graven (6)

2007-04-06T00:09:00.000+02:00

Toen buiten geen mens meer kon leven
de hemel daalde op haar woedend kleed
en ik onder de boom in een droomgebied gleed
de weide die er was en die de koe bezielde
waar ik opstond en waar mijn hart genas.

Er viel een rotsbrok op de aarde
ik vond de plek er was nog brand
een gat van as stak in de diepte
waar ik knielde en in tranen daar beneden
kwam het grote dier dat naar mij keek.

Een wezen bekneld en niet om aan te zien
eeuwig leek de blik die naar mij op zag
onafwendbaar het verbond dat mij overmande
zoals boven mij de maan de zon verslond
in de duisternis waarin zij samenspanden.

Ik ging er door de wereld werd subliem
ik doodde de god en waste zijn wonden
en niemand die mij betichtte kon van zonde
want alles zong waarvan ik wist en dichtte
tussen ons bleef enkel licht dat het verstond.

Vliegende klokken

2007-04-05T21:38:00.000+02:00

De foto die je hierboven ziet is wit. De foto is vandaag gemaakt in Gouda. Het is een zeldzame foto. Niet dat witte foto’s zelden voorkomen, maar dat ze gebruikt worden is wel tamelijk zeldzaam. Wie heeft er immers iets aan een witte foto? Het wit dat je ziet is overigens niet het wit ván iets, het is niet het wit van een oppervlakte. Ook kunnen we niet zeggen dat niets op de foto staat, alsof het toch iets is dat gefotografeerd kan worden. Een witte foto is alleen maar een mogelijkheid. Of de foto mooi is of niet doet er niet toe. Of wat er op staat lijkt, leuk, saai, vervelend of verrassend is al evenmin. Wel is het een eerlijke foto, want er wordt niemand door verraden of te kijk gezet. De klokken die voorbij vliegen moet je er uit het hoofd zelf bij vertellen, net als in het echt.

Onveranderlijke wetten

2007-04-04T00:43:00.000+02:00

In 2008 zal het vierhonderd jaar geleden zijn dat de laatste ‘heks’ in het gewest Holland op de brandstapel ter dood werd gebracht. Omdat we sinds de verlichting zijn gaan roken en gaan begrijpen dat de natuurwetten onveranderlijk zijn en dat hekserij per definitie onmogelijk is behoort deze vorm van vervolging tot ons verleden. Het even de hand buiten de deur steken om een onheil af te wenden of juist in de wereld uit te sturen kan niet meer als daad van onschuld of schuld in een strafproces voor of tegen iemand worden gebruikt. Niemand kan ons aanklagen vanwege de gedachten die wij op dergelijke wijze zouden uitvoeren met onze handen. We leven in een tijd waarin we niet meer geloven in ‘magische handelingen’. De uitzwaaiers, wegwuivers, vingeropstekers en gebarenmakers van onze tijd worden niet meer vervolgd voor toverij, maar vanwege andere regels, die nu eenmaal regels zijn. Want gelukkig kunnen onze dwalingen tegenwoordig objectief worden vastgesteld. Toch?

Dit mysterieuze schip

2007-04-03T17:44:00.000+02:00

138
de werkelijkheid
246
scheidt
164
het menselijke
127
van het ding;
211
. Dan ontstaat er
. Dit mysterieuze
185
'Schip -
66
Ik ben mijn ziel,
200
die glipt door de spijlen
30
van de taal

W I T T E N 427 - Ton Anbeek, De geschiedenis van de nederlandse literatuur 1885 1985

Doorbreken

2007-04-02T02:06:00.000+02:00

Samenhorigheid openbaart zich in hetgeen Jean-Paul Sartre een ‘être pour soi’ heeft genoemd. Het Ik, dat zichzelf vormt, ervaart deze schepping mede als een lichamelijk zijn (‘le corps pour soi’). Enerzijds verliest het Ik zich in zijn schepping, anderzijds bezit het Ik zich in het eigen lichaam. Het is, alsof het Ik zich uit zijn incarnatie (de eigen lichamelijkheid) vermag terug te nemen. Hierbij dient een verschil naar voren gebracht in verband met de beide seksen. Volgens Simone de Beauvoir, Sartre’s medewerkster en geestverwante, wordt de Ik-problematiek van de vrouw in bijzondere mate gekleurd door haar gebondenheid aan het eigen lichaam, zoals deze gebondenheid voor de vrouw ook bestaat ten opzichte van alles, wat haar omringt. Van een in vrijheid tot stand gekomen overeenkomst is geen sprake en de strijd van het vrouwelijk wezen tegen de haar door de man opgedrongen rol van vrouw-zijn vormt de tragiek harer Ik-problematiek. In tegenstelling tot de man vermag de vrouw haar Ik niet te brengen tot incarnatie van haar eigen zelf, waarin het Ik zich verliest en weer terugvindt. Zij blijft gedoemd tot een passiviteit, welke de latente drang zich te scheppen en te herscheppen niet vermag te doorbreken. (E.A.D.E. Carp, 1964)

Voor eigen rekening

2007-04-01T17:30:00.000+02:00

Ik laat hem voorgaan want hij hoeft maar een klein bedrag te pinnen, zegt hij. Zo kan ik hem even observeren en raak zelfs met hem aan de praat. Hij heeft sinds kort een eigen rekening, zegt hij, en een pinpas. Ongevraagd begint hij een verhaal over dat hij biljetten spaart om er vogeltjes van te knippen. Die stelt hij tentoon in zijn kamer. Eigenlijk mag dat niet, zeg ik; het geld is eigendom van de staat en je mag het niet vernietigen. Hij kijkt me verbaasd aan. Ik mag met me geld doen wat ik wil, zegt hij. Ja, antwoord ik; maar alleen om het met iets anders te ruilen, het geld zelf is niet van jou. Hij kijkt nadenkend, afkerig, frommelt het biljet in zijn broekzak, pakt zijn fiets op en loopt weg. Dan verkoop ik ze wel, hoor ik hem nog zeggen. Hij heeft het al niet meer tegen mij.

Schaft

2007-03-31T14:35:00.000+02:00

Ontwaak
uit uw winterslaap
Ga het onkruid met den schoffel
te lijf!

Ons hoofd

2007-03-30T00:27:00.000+02:00

333
bovennatuurlijk wijs voor
389
stemming. Rondom
347
de achterkant van het huis
312
slapen, zullen wij er
404
'Vader, is u daar?!'
Niets dan een ruisen
363
omzwermd
192
Het zwijgen
93
in het diepst van
327
ons hoofd

W I T T E N 326 - Johan Fabricius, De heilige paarden

Pakken die dief

2007-03-29T01:01:00.000+02:00

Wauw, wat een kunstwerk, zeg ik nog tegen haar. Of ik de dader ken!? En ik versta ‘de maker’ en zeg; nee, maar wat een lef en smaak!!! Wel wat stom sta ik nu te boek bij haar, en loop voortaan maar liever om. De Jackpot. Mogen ze willen...

De Hof van Eden

2007-03-28T01:25:00.000+02:00

De Hof van Eden is gesloten, bar en baar is het er heden. Het is bekend. Ook van de regen hoorde ieder, die één voor één het geluk verdronk. Het volk echter, verjaagd, gekleed, heeft amper meer weet van hoe het was. Voor hemelse dranken en spijzen is naar buren uitgeweken. Dat door een witte mist van glas het zicht op hun verleden is weggenomen ontgaat hen. Net als het feit dat dieren, die toch spreken, zwijgen sindsdien. En wel zo wel wellicht want naar wie, die de smaak van het heden niet verdraagt, wordt nog omgekeken? Luisterend zitten de engel met het bouwplan, de houtworm, de zandkever en de steenluis binnen stil bijeen. Hoor: Leven ach waarom wil je; laat het, en aan de krokodil om het te kunnen.

Kon het anders

2007-03-27T23:12:00.000+02:00

GEBROKEN STRALEN

Nog keek ik door die kelderdeur,

of ik er het licht had laten branden,

toen men mij toeriep:

Ze hebben de zon overreden

en daar dragen ze nu in gordijnen

haar gebroken stralen naar het ziekenhuis!

Kon het toen anders, dan dat ik ontevreden

deed met mijn mond en met mijn handen,

want er was niets meer om te schijnen

in mijn straat,

die zover van het ziekenhuis staat?!

Ode aan Witten - Pierre Kemp, De incomplete luisteraar

Wat deugt

2007-03-26T17:29:00.000+02:00

13
steen voor steen
26
op de bewakers af
104
voortstappende
66
zien hoe de mannen
209
alle aanzoeken
68
tegen de grond
189
slaan.
49
maar het radeloze
194
"Wat deugt

oo
W I T T E N 403 - Juliette Benzoni, Catherine / Het hunkerend hart

Zonenergie

2007-03-25T16:34:00.000+02:00

De Aarde is niet zo maar 'n willekeurige planeet! Zij telt honderd en elf koningen (waaronder niet te vergeten de negerkoningen), zevenduizend aardrijkskundigen, negenhonderdduizend zakenmensen, zeven en 'n half millioen dronkaards, driehonderd elf millioen ijdeltuiten, dat is dus ongeveer twee milliard grote mensen. Om 'n idee te krijgen van de afmetingen van de Aarde, moet men zich voorstellen dat er - voordat de electriciteit was uitgevonden - in de zes werelddelen een waar leger van niet minder dan vierhonderd twee en zestigduizend vijfhonderd elf lantaarnopstekers onderhouden moest worden. Uit de verte was dat een prachtig gezicht. De bewegingen van dat leger waren geregeld als 'n opera-ballet. Eerst kwamen de lantaarnopstekers van Australië en Nieuw Zeeland aan de beurt. Na hun lampjes te hebben aangestoken gingen die slapen. Dan voerden de lantaarnopstekers van China en Siberië hun deel van de dans uit en verdwenen weer tussen de coulissen. Dan waren de lantaarnopstekers in Rusland en Indië aan de beurt, en dan weer die van Afrika en Europa. Vervolgens die van Zuid-Amerika, daarna van Noord-Amerika. En nooit vergisten zij zich in 't moment van opkomen. 't Was 'n groots schouwspel. Alleen de enige lantaarnopsteker op de Noordpool en zijn collega op de Zuidpool hadden 'n lui en gemakkelijk bestaan. Die werkten maar twee keer per jaar.

Uit: De kleine prins (Antoine de Saint-Exupéry, 1951)

Wandader beken

2007-03-24T01:36:00.000+01:00

VADER SPEELT STAD

Nog ben ik van de geduldige kinderen.

Als ik stad speel en mijn kleine bomen

door anderen uit hun doosjes zijn genomen,

kan míj dat niet hinderen.

Ik zoek in neuriënd geduld de soorten

weer bij elkaar en zet ze rond de huizen,

die weer om torens, zo hoort dat en

dan zing ik over naar genoegelijk suizen.

Mijn boompjes leven met al hun groene blaren...

Waar komt vandaag de wind vandaan?

Moeder, ik begrijp niet, hoe die komt gevaren,

maar Vader is bezig met de Beukenlaan.

Ode aan Witten - Pierre Kemp, De incomplete luisteraar

Populariteit

2007-03-23T21:58:00.000+01:00

GOUDA - Antisociaal gedrag helpt jongeren hun status ten opzichte van leeftijdgenoten te behouden. Meestal gaat het hierbij om roken, drinken of kleine delinquentie; het zogenaamde stoer doen. Maar ook fysieke en relationele agressie blijkt een belangrijke rol te spelen. Hoewel het op de lange termijn niet lonend is, kan een strategische uitgedeelde tik helpen om een reeds verworven populariteit te behouden. Populaire jongeren worden door leeftijdsgenoten vaak gezien als dominant, aanwezig en invloedrijk. Populair zijn is dan ook iets heel anders dan leuk gevonden worden. Dat iemand een zekere status heeft verworven binnen een groep, betekent niet dat hij of zij als leuk wordt ervaren. Het spreekt voor zich dat jongeren die hun populariteit in stand houden door middel van agressie, zowel fysiek als sociaal, in afnemende mate gewaardeerd worden als leuke interactiepartner. Opvallend is overigens dat populariteit wél bijdraagt aan de mate waarin leeftijdgenoten van het andere geslacht interesse in iemand tonen. Belangrijke rol speelt hierbij de zichtbaarheid van populaire jongeren. De zichtbaarheid van populaire jongeren lijkt interacties met andere seksegenoten te faciliteren. Voor veel jongeren reden genoeg om nóg meer waarde te hechten aan populariteit.

Hoor!

2007-03-22T11:40:00.000+01:00

Hoor de subsong van de merel.

Cynisme

2007-03-21T20:38:00.000+01:00

Gouda – Wantrouwige en cynische mensen lopen een grotere kans op hart- of vaatziekten dan mensen die alle goeds verwachten van de wereld en de medemens. Dit blijkt uit een Amerikaans onderzoek onder ruim 6.800 mensen. Net als depressieve personen en mensen met chronische stress roken wantrouwige mensen vaak en zijn zij veelal dikker dan gemiddeld. Gezien deze levensstijl blijft het vooralsnog de vraag of hun verhoogde risico voortvloeit uit ongezonde leefgewoonten of uit hun psychische gesteldheid. Depressieve mensen en chronisch gestressten leven over het algemeen eveneens ongezonder dan anderen.

Blijf binnen (2)

2007-03-20T00:03:00.001+01:00

Wanneer ik me verlaten wil

houdt zij mij nimmer tegen,

en als ik thuiskom, moe en onverbeterd,

vraagt zij nooit hoe het daarbuiten was.

Evenwel op binnenwegen

dekt de ziel mij ziende toe,

en warmt mijn doden weer tot leven.

Ik zou haar namen moeten geven;

Vreemde Gast, Ongeboren, Bruid.

Maar ongepast zijn zulke woorden,

alle namen raken prompt verloren

ook de mijne wist zij door te witten uit.

Kat

2007-03-19T18:06:00.000+01:00

DROOM

IK droomde DAT IK

ik was er gewoon
en de kat was er ook

Ik droomde dat ik op een dak zat
dat uitkeek op een dakterras,
ik hield de kat in de gaten
die daar lag te slapen.
Ik was een vogel
denk ik.

Het spel

2007-03-18T00:18:00.000+01:00

Wit (MURPHY) 1.e4 2.Ph3 3.Tg1 4.Pc3 5.Pd5 6.Th1 7.Pc3 8.Pb1 9.Pg1 10.g3 11.Pe2 12.g4 13.Pg3 14.Le2 15.d3 16.Dd2 17.Kd1 18.Pc3 19.Tb1 20.Pa4 21.b3 22.Tg1 23.Lb2 24.Kc1 25.Lc3 26.b4 27.Dh6 28.Df6 29.Le5 30.Pc5 31.Ph1 32.Kb2 !! 33.Kb3 34.Ka4 35.Ka5 36.Lf4 37.Dc3 38.Pa6 39.Kb5 40.Ka5 41.Dc6 42.Kb5 43.Ka5 En wit geeft op

Zwart (MR.ENDON) 1.Ph6 2.Tg8 3.Pc6 4.Pe5 5.Th8 6.Pc6 7.Pg8 8.Pb8 9.e6 10.Pe7 11.Pg6 12.Le7 13.d6 14.Dd7 15.Kd8 16.De8 17.Pd7 18.Tb8 19.Pb6 20.Ld7 21.Tg8 22.Kc8 23.Df8 24.Le8 25.Ph8 26.Ld8 27.Pa8 28.Pg6 29.Le7 30.Kd8 31.Ld7 32.Th8 33.Lc8 34.De8 35.Pb6 36.Pd7 37.Ta8 38.Lf8 39.Pe7 40.Pb8 41.Pg8 42.Ke7 43.Dd8

(Samuel Beckett, 1938)

Schrijvers

2007-03-17T00:09:00.000+01:00

Schrijvers

die onder een vrachtwagen zijn gelopen,

een beroerte hebben gehad,

ME, of van een ladder zijn gevallen,

kunnen het soms navertellen.

Blauwtje

2007-03-16T00:01:00.000+01:00

Had ik je maar gekend. Geweten van je harde blik, je koele ogen op mijn stamelen gericht. Had ik je maar vermeden, mijn fantasie niet vaak aan je gewijd, niet mijn gevoelens bloot gegeven. Had ik je maar gezien zoals je bent: genadeloos voor wat niet in het straatje past. Ik had geen diep kwetsuur gekregen.

Ei

2007-03-15T18:16:00.000+01:00

Op de plek waar ik woon

kun je

als je trek hebt in een ei

gewoon een ei pakken uit een doosje

het ei in een pannetje doen

dat op het gas zetten

vuur maken met een lucifer

het ei koken en

hoppa, ei opeten.

Een god ben ik

2007-03-14T14:02:00.000+01:00

327
Wat moet ik
174
Ik moet bekennen,
268
Een God ben ik
216
een roep,
237
verlegen uit, 'Ik,'
54
eindeloos
100
omhooggekomen
80
tegelijkertijd
duikend uit
292
mijn Alles,

W I T T E N 0008 - Paul Gallico, Omnibus

Mijn huis

2007-03-13T00:09:00.000+01:00

(...) de taal is een brug, een verbindingsmiddel, de woorden brengen gedachten van mens tot mens. Aan de andere kant is de taal een zelfstandig ding, het woord is een apart materiaal waarin men als in elk ander materiaal, als marmer of klanken, psychische gesteldheden objectiveren kan. (...) Dit is de grootste en diepste taak van de dichter: niet het vertolken van zijn gevoel, hoe algemeen-menselijk dat ook wezen moge, waarbij dan altijd het woord slechts in wat ik als zijn eerste functie aanduidde, dus als middel, gebezigd wordt; niet het weergeven van de werkelijkheid, niet het beschrijven van wat reeds bestaat en wat wij allen reeds kenden; - de onafhankelijke en verantwoordelijke taak van de dichter is het hanteren van de natuur der taal, zoals boven omschreven. Zijn beheersing en beeldvorming schept andere overzichten, nieuwe duidingen, die wij uit het leven en uit de werkelijkheid nog niet vermochten te ontraadselen. Juist dit buiten-werkelijke, dit onmenselijke en bovenmenselijke, geeft het "goddelijke" dat aan het dichterschap wordt toegeschreven, het "vreemde" dat alle kunst eigen is. ( Martinus Nijhoff, 1921)

Stootblauw

2007-03-12T00:12:00.000+01:00

Gouda – Bij machinaal rooien van aardappelen ontstaat dikwijls stootblauw. In België worden daarom laboratoriumproeven gedaan om de 'beschadigingsdrempel' van verschillende rassen vast te stellen. Op de dag van het rooien, en vervolgens na drie en zes maanden, worden proefaardappels onderworpen aan stoten van verschillende kracht. Gelijk met de geteste aardappelen worden dezelfde proeven uitgevoerd met een elektronische aardappel. Behalve druk neemt de kunstaardappel richtingsveranderingen waar. De elektronische aardappel is ook nuttig om de maximale krachten te kunnen bepalen die bovenliggende exemplaren op de aardappel mogen uitoefenen tijdens transport en opslag.

Iets treurigs

2007-03-11T00:01:00.000+01:00

342
de heilige
552
oude
331
vreemdeling".
352
zat te roken,
599
naamloos op de
428
familiebank.
477
iets treurigs.
476
omtuinde het
285
denken.

W I T T E N 424 - Barend de Graaff, Beloof me maar niets

Troost

2007-03-10T23:18:00.000+01:00

VERLATENHEID

Wat uit mensenzaad is voortgekomen
zingt wel eens afscheid met verdriet
om ontrouw voltrokken onder bomen
in stilten zonder gesprek of lied.
Voor wie dan schreit, inwendig, is het zoeken
naar een troost, die eigenlijk niet bestaat,
ook niet in anti-septische doeken
om de verstotenheid van zijn gelaat.

Ode aan Witten, Pierre Kemp, De incomplete luisteraar

Als een klok

2007-03-09T19:55:00.000+01:00

Gouda - De biologische klok van de mens laat zich wel beïnvloeden door de zon, maar niet of nauwelijks door uurwerken. Dit blijkt uit onderzoek van drie Duitse biologen. De wetenschappers ondervroegen mensen verspreid over Duitsland via internet over hun slaap-waakritme. Duitsland valt binnen één tijdzone, maar op hun vrije dag staan Oost-Duitsers toch vroeger op dan West-Duitsers. De gemiddelde tijd van opstaan loopt precies parallel met de zonsopgang in de woonplaatsen van de ondervraagden. Wel trekken stedelingen, die meer bij kunstlicht leven, zich minder aan van de zon dan plattelanders. Maar dat is overal het geval. Wordt de biologische klok van de mens niet beïnvloed door licht, zo werd eerder vastgesteld, dan duurt zijn etmaal iets langer dan vierentwintig uur.

Word wakker

2007-03-08T00:00:00.000+01:00

378
'word wakker,
164
alle kanten uit
154
'Maar wie
135
denkend, 'behalve
120
lachend o
achterover
'Ssssst...'
312
onschuldig is
234
'Die komt wel
245
en langs de rivier
59
terug!
zeggen ze.'

W I T T E N 187 - Ruth Chatterton, Een ziel heeft geen kleur

Portret

2007-03-07T17:27:00.000+01:00

1.Jan, m. (-nen), 1. algemeen voorkomende mansnaam ontleend aan die van twee zeer bekende bijbelse personen (heiligen): St.-Jan Baptist, Johannes de Doper , en St.-Jan Evangelist, de apostel Johannes; als naam van de feestdag van de eerstgenoemde: Sint-Jan, 24 juni;- algemene naam voor deze of gene jongen of man, of voor de man in 't alg. al die Jannen en Pieten; Jan en heel de wereld,

......

zie verder: van Dale deel .j/r

De plek 1

2007-03-06T16:25:00.000+01:00

DE PLEK

.......
1

Herinneringen. We gaan weer het spoor
dat zich verloor in de stenen,
weer de schemer, weer ergens
een plek.

We keken naar de bergen om ons heen
tot de nacht kwam, luisterden
naar de wind tot hij ging liggen,
zaten bij het vuur tot de as
was gedoofd
...
We spraken tot we sliepen.

Uit: Rutger Kopland, Dankzij de dingen. 1989

Ik wilde de maan

2007-03-05T00:00:00.000+01:00

52
langs de randen
224
van de avond
260
Maar nog eens
295
terug te keren naar
297
het diepe water, en de vol-
350
komen evenwicht,
schouwing. Zo ver
333
alle leven op aarde
61
herleid tot
126
Ik wilde de maan

W I T T E N 71 - Hugo Cloos, Gesprek met de aarde

Geraakt

2007-03-04T20:09:00.000+01:00

Toen ik als kind begon aan te voelen dat ik kon nadenken over hoe dingen in de wereld gaan en verlopen, bekroop mij vaak de gedachte dat het steeds kleine dingen moesten zijn die grote gevolgen teweeg konden brengen. Ik heb eens, luisterend naar een voetbalverslag op de radio, uit partijdigheid mijn hand uit het raam gestoken en daarbij gedacht dat een ondoorgrondelijke keten daarna de stand in het stadion zou kunnen veranderen. Het openen van het raam en mijn hand, zwaaiend naar buiten, zou bijvoorbeeld opgemerkt kunnen worden door een passerende fietser, die daardoor een fractie later op een plek zou zijn aangekomen, waardoor er net een vogel op zou kunnen vliegen die anders niet zou zijn opgevlogen. De vogel zou een andere vogel kunnen meelokken in zijn vlucht, waardoor weer een andere vogel van koers zou kunnen veranderen en zo verder, tot er net die ene vogel over het stadion zou vliegen die er anders niet overheen zou zijn gevlogen, en die weer zou worden opgemerkt door de verdediger van de tegenpartij, net op het moment dat de aanvaller de bal zou krijgen en waardoor uiteindelijk wél het winnende doelpunt zou worden gemaakt, in plaats van niet. Wie kent niet zulke kinderlijke gedachten? Als er iemand valt heeft iemand niet voor jou het raam geopend en zijn hand eruit gestoken. Of juist wel, maar was er een ander die een andere, even schijnbaar nutteloze handeling verrichtte, die de keten omboog. Om niet gek te worden heb ik het nadenken over oorzaken en gevolgen getemperd, maar ik blijf irrationele handelingen verrichten, zoals het ontsteken van kaarsen nadat iemand is gevallen, of het bewegen van mijn pink nog voordat iemand valt. Verder weet ik het ook niet, waarom de één wel en de ander niet geraakt wordt in de regen.

Apoloog

2007-03-03T00:45:00.000+01:00

De kikker wilde zo groot worden als de os. Aanvankelijk verliep deze operatie naar wens. Voordat hij uit elkaar spatte, kon hij de illusie koesteren dat hij groeide volgens plan. Een andere kikker wilde zo klein worden als een vlinder. Maar het lukte hem niet om daar zelfs maar een begin mee te maken. Moraal: het is gemakkelijker om jezelf groter te maken, of liever daarvan te dromen en het te proberen, dan om jezelf kleiner te maken. Dat zie je aan dichters en kunstenaars, die zich voorbarig bepaalde manieren, zoals de grote mond, de breed neergeschreven pennenstreken, de bliksemsnelle schets en adembenemende afkorting eigen maken die de grote mannen natuurlijkerwijs hebben ontwikkeld in hun 'derde fase' , en die zij al vanaf hun eerste probeersels van hen overnemen. Omgekeerd te werk gaan zou lastiger zijn - zich beperken in hun ambities, hun dorst naar genie inperken tot de wil en geduld die nodig zijn voor een simpele arbeidsdiscipline. Eerst tien jaar besteden aan het tekenen van een voet vanuit alle gezichtshoeken, alvorens zich te wagen aan het tekenen van een appel of een vis - Maar, zeggen ze, het vuur van de schepping brandt in me - - met alle schittering van dien. Nee - dat is gemakzucht - enz. En jullie denken meer aan de anderen dan aan jezelf. ( Paul Valéry, 1942 )

De voorste

2007-03-02T12:33:00.000+01:00

Victorie wacht de vlerk niet meer. Zijn machohouding werd hem toch fataal. Wie zal nog kraaien naar zijn reuzenlidmaatschap, zijn opblaaspop, zijn rubberen verwenning? Zelfs met zijn trotse naam is het gedaan. Hij blaast de aftocht als geplukte kippenneuker. Een onbekende afvalboer gaat met zijn veren aan de haal.

Kennis

2007-03-01T19:26:00.000+01:00

KOUSEN. Op nylonkousen staat altijd de gauge en dernier in getallen vermeld; dit is de aanduiding voor de fijnheid en de elasticiteit van de kous.
Gauge geeft aan het aantal steken per 38 mm; hoe hoger het nummer van de gauge is, des te meer steken heeft het weefsel en des te sterker en elastischer is de kous. Dernier geeft aan de dikte van de draad; hoe lager het nummer van de dernier, des te fijner is de draad. Gewone wandelkousen hebben vaak 54 gauge en 30 dernier; fijne kousen 66 gauge en 15 dernier.
Koop altijd twee paar precies dezelfde kousen tegelijk; dat is vaak voordeliger dan telkens een enkel paar te kopen, want wanneer 1 kous van elk paar onherstelbaar kapot gaat, dan is er nog een bij elkaar passend paar over. Bij naadloze kousen is er geen kans dat de naad scheef gaat zitten; bij kousen met naad moet daar altijd op gelet worden; scheve naden en rimpelende kousen staan slordig en lelijk. Zorg bij het aantrekken van kousen dat de vingers niet ruw zijn en dat er geen haakjes aan de nagels zitten. De kans op ladders vanuit het boord vermindert wanneer het knopje van de jarretelle beschermd wordt met een stukje lint.
Jonge meisjes kunnen 's zomers gerust met blote benen lopen (mits de benen goed verzorgd zijn!) maar rondlopen met benen die blauw van de kou zien, is lelijk en ongezond. Dan zijn een lange broek, een maillot (collant), gezellige sportkousen of gewone nylons heel wat beter en aardiger. Nylon kousen maken het been mooier, maar zij onthullen een donkere beharing op erbarmelijke wijze; ontharing is dus gewenst.
KREEFT, zie Eetgewoonten.

Uit: mr. A.M.J. van Deinse, Levenskunst voor jonge mensen (1962)

Een baantje zoeken

2007-02-28T00:15:00.000+01:00

242
een baantje zoeken
202
onder de appelbomen,
334
snakkend, onder.
arabische klinkers
131
genezen te worden
te genezen - zodat
141
liefde?) in een tuin
204
mij te vragen wat
werd verondersteld
116
en hiermee
bekeer ik mijzelf,
77
en. Nu de avond
Verrukkelijk. En
61
en kijk, het blauw in
ogen van de Eskimo

W I T T E N 195 - Louis Ferron, Amerika tegendraads

Pijpenkoppen

2007-02-27T13:36:00.000+01:00

Het lijken periscopen van een ondergrondse vloot, maar zijn gewoon verspieders van het spoordijkvolk. Hun afgeplakte kopjes fier omhoog, brutaal als kinderbeultjes thuis. Getooid met tinten van mislukt verschut verraadt hun witte bovenlijf hun tere ondergrondse wording. Ze zijn plantaardig aangesterkt na jaren angst en fijngedrukt bestaan. Kijk nou hun spitse snuitjes vol van mogelijke nattigheid, bleek voor drainage blootgeperst, als buisjes uit de grond.

Blijf binnen (1)

2007-02-26T00:07:00.000+01:00

Zodra we ons huis verlaten gaat het mis. Metalen grissen, haken, nekken ons bij iedere stap voorwaarts in de wereld. Verkreukeld, verkleumd strompelen we onder loodzware wolken, die breken en mist opslaan in waar het helder was. Stoned door het gedreun van de moordmachine raken onze handen los, raakt liefde bezonken en dolen de zielen, radeloos. Vertrek niet, niet uit verlangen niet uit nood, blijf binnen in de stede, er is niets onderweg dat het innerlijk evenaart. Machteloosheid komt onder overkoepelende positiviteit tot onzinnig besluit. Alle verbanden buiten zijn door ergernis beklonken; blijf levend rustig in de haven thuis, ga enkel in de wereld uit om te begraven.

Drankorgel

2007-02-25T13:29:00.000+01:00

Haar Lekkerkerks accent, haar pansfluit en haar zotte front – de muze van mijn stad laat zich welaangeschoten zien. Schudt zij haar muzikale kont dan wekt zij meelij op. Al draait ze steeds hetzelfde repertoire, je kunt haar niet negeren. Haar boerse blos, heur barse heupen, haar bellen onverhoeds dichtbij, haar tamboerijn vilein en schel, haar bekkens dorstig opgewreven - zo oud en vaak gebruikt ze is, ze pijpt nog steeds de Kleiweg.

Auto

2007-02-24T00:04:00.000+01:00

GOUDA - Amerikaanse wetenschappers hebben een zogenaamde 'nano-auto' gebouwd. De auto heeft een diameter van 3 tot 4 nanometer. De onderzoekers van de Rice University in Texas slaagden er in om een auto te construeren ter grootte van één molecuul. De 'nanocar' moet de weg effenen voor de ontwikkeling van andere moleculaire machines. Het extreem kleine voertuig bestaat uit een onderstel met assen gemaakt van oligo(fenyleen-ethynyleen), waaraan vier wielen van koolstofbolletjes zitten. Het vereiste zeer veel precisie en geduld om de wielen te bevestigen zonder de rest van de auto te beschadigen. De auto heeft een diameter van 3 tot 4 nanometer, hetgeen nauwelijks groter is dan een streng DNA. Ter vergelijking: een menselijke haar heeft een diameter van circa 80.000 nanometer. Volgens het Chemisch Weekblad kan de vierwielige constructie worden aangedreven door thermische of elektrische energie. Voor de thermische aandrijving warmden de wetenschappers een goudoppervlak op. Tussen 170 en 225 graden Celsius kon de auto vooruit rijden en draaien om van richting te veranderen. De elektrische aandrijving geschiedt met de elektrisch geladen punt van een scanning tunneling microscoop (STM). De STM punt ‘trekt’ de auto voort, omdat deze door de elektrische lading in de punt polariseert. De auto beweegt zich altijd voort in een richting die haaks staat op zijn assen.

Drukwerk (2)

2007-02-23T12:56:00.000+01:00

Nuances vindt hij niks of onbelangrijk. Zijn degel drukt de daken inktzwart af. Het vak van graficus verraadt zijn kaal ontkleurde visie: de bi-polariteit van dit of dat. Hij klost luidruchtig door mijn bovenkamer, vloekt af en toe en stampvoet ruw. De vellen van zijn pers zijn haast verzadigd van de oliehoudende substantie. Zijn blinde vlek draait hij op stalen platen door.

Nest

2007-02-22T20:14:00.000+01:00

ZON-ATTEST

Ik ben met een stuk roze karton
gegaan naar de zon:
Kijk, Zon, dit geef ik uit,
wel niet alle dagen,
maar nu kom ik vragen:
Werk, zonder officieel besluit,
spontaan mee en schrijf er wat op!
Dat houd ik als diadeem voor mijn kop,
waardoor ik je in mijn hulde betrek
en niemand meer zeggen durft: die twee zijn gek!

Ode aan Witten, Pierre Kemp, De incomplete luisteraar

De toekomst

2007-02-21T15:51:00.000+01:00

222
rein;
179
niet te tellen!
249
Vogels.
104
bloemrijk en op al mijn
184
Memorie over het
66
verloop van de toekomst
38
rijk zijn de gevallen,
85
van de randen af
201
weergevonden

W I T T E N 343 - Dr E.M. van Zinderen Bakker, Het Naardermeer

Rokkenblazers

2007-02-20T12:45:00.000+01:00

Zestig procent zegt u? Zeventig soms? Daar schrik ik van. Altijd geweten dat ze bestaan, je voelt ze. Maar ik strijk mijn kleren glad als ik ga zitten en ik kijk uit voor de wind. Zeventig procent! Dat moet ik even verwerken. Allemaal mannen natuurlijk. Bijna, dat moet wel. Pff. Als mijn echtgenoot er maar niet bij is. En als hij maar niet te weten komt dat er zoveel zijn. Want het is vast besmettelijk, denkt u niet? Zeventig procent!

Elke week raak

2007-02-19T00:36:00.000+01:00

De generatie, die Hitler groot heeft laten worden, vindt haar passend genoegen in de stuipen die de vrolijke cartoon zijn weerloze helden op het lijf jaagt, en niet in Picasso, die geen amusement, geen pret van welke soort dan ook verschaft. Mensenhatende, boosaardige naturen, die heimelijk weten dat ze zo zijn, hebben het liefst dat ze als zuivere kinderzieltjes worden aangesproken, die met onschuldige instem-ming applaudisseren wanneer Donald Duck een pak slaag krijgt. Er zijn tijden dat het geloof aan de toekomst van de mensheid zich alleen staande kan houden in een compromisloos verzet tegen de reakties van de mensen. In een dergelijke tijd leven we nu. (Max Horkheimer, 1941)

Mirakels

2007-02-18T14:40:00.000+01:00

Wanneer iemand mij komt vertellen dat hij een dode tot leven zag komen, ga ik onmiddellijk bij mij zelf na of het waarschijnlijker is dat deze persoon bedrog pleegt of bedrogen wordt, of dat het feit waarover hij bericht werkelijk is gebeurd. Ik weeg het ene wonder tegen het andere af en al naar gelang het overwicht van een van de twee spreek ik mijn oordeel uit, waarbij ik altijd het grootste wonder verwerp. (David Hume, 1748)

Als een Jesaja

2007-02-17T00:31:00.000+01:00

68
bosmonsters
tussen vrees
126
en wijsheid
heen wenste
135
de begeerte,
te zien spelen
163
duistere,
het dag-
260
lichte, witte
bloed uit mij
112
schijnen. Of
gedrukt en
145
te luisteren
op achttien
85
als een Jesaja
te troosten,
70
mijn moeder
langs de weg

W I T T E N 67 - Theun de Vries, De tegels van de haard

Zonnetje

2007-02-16T12:37:00.000+01:00

Als dit het is, het lang gevreesd gevolg van gaten in de ozonlaag; als dit de wereld is van na global warming: dat pittig zonnetje in februari, die blije krijtkunst op de stoep, het vredig samenzijn op vrijdagmiddag - als dit het is, wie vreest een vloed?

Bij nadering

2007-02-15T11:36:00.000+01:00

Voortvloeiend uit al gaande, nog ondefinieerbaar, toch elkaar reeds in het vizier, stroomt het uit zijn achtergrond naar voren, en schetst zich een vaste vorm naar hier. Bevatten doen we het reeds, toch komt het einde van dit lied nooit naderbij. Een langzaam zich uitwissend, zich volhoudend gerucht komt mij sprekend tegemoet, van veraf zie ik het in omvang toenemen. Dichterbij komt het, tot ik het ruiken kan, tot ik het horen kan en in de gaten krijg; nog steeds is het einde van de rij niet te bereizen, en blijven wij gescheiden. Het breidt zich uit, krijgt handen, voeten, een gezicht. Het richt zich, spitst zich toe, tot het mij raakt en ik de ogen sluiten moet om het nog te kunnen navolgen. Achter de luiken, onder mijn huid verschijnt het nu, iets dat ik herken en toch niet ken. Vooraan in mijzelf sta ik met iets dat verpakt lijkt in het donker, iets dat ik zonder te bekijken ín moet zien te zien. Want om een hoek, of aan een innerlijke overzijde, blijft mij bij nadering het vreemde kennen, het naderende bekende mij vreemd. In onopgehelderd gebied roept het mij tot zich, en ik geef gehoor. Maar het einde van ons treffen komt niet in zicht. Het licht is het licht niet meer en in mijn lichaam zijn onze liederen nu verweven. Wat ik eerst herkende wordt nu omgezet en valt onherkenbaar uiteen, de boodschap, hoe eenduidig ook, wordt ontrafeld en in lange reeksen vergelijkingen onuitspreekbaar. Tot in de kleinste details vergroot iedere opgang tot een ontmoeting de onmogelijkheid ervan. Nooit is het einde van de zintuigen bereikt. Waar eindigt dichtbij en komen wij samen? Waar ken ik jou, waar ken jij mij? En waar ken ik mijzelf tot slot? Kwam de wereld ooit tussen ons? Hebben wij het Paradijs in wezen nooit verlaten?

Van horen zeggen

2007-02-14T14:16:00.000+01:00

Van horen zeggen:

Het schijnt dat lieve woordjes
gefluisterd in het linkeroor
meer effect hebben dan gefluisterd
in het rechteroor.

Een goede aanleiding
eens met fluisteren
te beginnen.

Schoen

2007-02-13T14:45:00.000+01:00

Er waart een GEEST
door de Korte Akkeren

Nooit terug
van weggeweest
graaft hij zich
langs verdwenen paden
met nieuwe gedachten die oude orden verdringen

Zo moet het worden
zo zal het zijn

en de Heere zag dat het goed was

(de schoen van de koster daargelaten)

Drukwerk (1)

2007-02-12T12:31:00.000+01:00

De graficus van boven heeft weer een clair-obscure bui. Geen coloriet of halftoon is hem heilig. Als kunstenaar en extremist vloekt hij bij norm en vormbeperking, dreunend stampt hij op de vloer. De inkt waarin hij werkt perst-ie tot brede vlakken. Zijn denken is verdomme doen. Zover er verder nog wat in hem omgaat staat het in schril contrast. Misschien ziet hij de wereld niet heel scherp, hij leeft hem puur zwart-wit.

Om niets

2007-02-11T00:28:00.000+01:00

GRAVEUSE

Zij kwam, zij zag en meende iets te nemen,
maar anderen gingen haar daar al in voor.
Buiten hingen twee hemden, zijn emblemen;
zweefvliegen zigzagden er tussen door.
Al leek het dat haar lippen bleker werden,
wijl zij toch gekomen was om iets,
niet om de grimlach van lachende derden
of om de grandiooste vorm van Niets.
Toen heeft zij ergens op een lat gegrift:
'ik ga nooit wandelen zonder lippenstift.'

40
Ode aan Witten - Pierre Kemp, De incomplete luisteraar

Loos alarm

2007-02-10T09:32:00.000+01:00

Een zucht was hij, gerucht van het geduchte. Amechtig onder amper witte lakens, vocht verliezend zonder naam. Waren er nabestaanden, evennaasten? Wie maakte aanspraak, ijs en weder dienende, op dit benijdenswaardig beursklimaat? Van voorinformatie naar winstwaarschuwing: de opa van El Ninõ komt eraan! Levenswandel en markten halve kracht! Glijden eigen risico! Ach, laat hem nou gewoontjes gaan.

IJs en sneeuw

2007-02-09T01:45:00.000+01:00

296
Onder het valle
één lichaam. Ik
246
Johannes werd
zwaarst te ver
289
vreemde manier
253
van blijdschap
26
sneeuw, die
komen. Dan,
197
ijs en sneeuw
61
het land.
in suizelende
223
over de akkers
de lengte langs
97
opgelucht en
weerhouden,

W I T T E N 51 - Aar van de Werfhorst, De eenzame

Evelien

2007-02-08T18:52:00.000+01:00

Moeders jas wordt vlekkerig en een beetje wit. Het is geen regen. Korreltjes of vlokken lijken het. Tikt er een op je wang, dan rolt of glijdt hij weg voor je hem te pakken krijgt. Foetsie. Een vochtig plekje. Mama lacht. Het kan haar niet schelen. Laatst smeerde pap melk op de muur, maar dit is anders, dit blijft niet zitten. Vluchtig en nat. Badwater in korrels. Uit de lucht.

Roll over Gouda

2007-02-07T13:39:00.000+01:00

RAP
Roll over Gouda
Uw groene tong
te lang gezwegen

(even heerlijk aan de rand weg)

Canyon

2007-02-06T12:24:00.000+01:00

Wat er gebeurt is afbraak en gesanctioneerd vernielen. Wat of er komt kan niemand zien, gezien de tekeningen liegen. Wat beter was geweest kan nu niet meer hersteld. Wat spiegelt blijkt gewoon de sjieke overkant. Wat rest is afgrond. En zijn rand.

Vraag erom

2007-02-05T20:10:00.000+01:00

Gouda wil op termijn af van alle arbeid verricht door tewerkgestelden. Met diverse bedrijven en winkels worden afspraken gemaakt die er toe moeten leiden dat er in 2012 in Gouda nergens meer onvrijwillig gefabriceerde producten te koop zullen worden aangeboden. Betrokken ondernemers kunnen een speciaal keurmerk ontvangen voor waar die slaafvrij is geproduceerd. Met name kunstenaars en mensen die de volle vrijheid verstaan komen voor deze nieuwe regeling in aanmerking. Ik vraag erom bij de kassa. Helaas is dit nieuws niet meer te krijgen.

Roekeloos?

2007-02-04T15:22:00.000+01:00

Gouda – Bij roeken blijven het mannetje en vrouwtje een leven lang samen. Als een van de twee ruzie krijgt met een buitenstaander, wat nogal eens gebeurt in een roekenkolonie, troosten de partners elkaar na afloop met aanhalig gedrag. De een biedt de ander wat voedsel aan, ze fatsoeneren elkaars veren of pakken liefdevol elkaars snavel beet. Troostgedrag was tot nu toe toe alleen bekend van primaten. De Britse diergedragskundigen en psychologen die het bij roeken ontdekten, legden het vast op film. Ze namen geen onderlinge ruzies van partners waar. Een lange harmonieuze relatie is belangrijk voor het krijgen van gezond en omvangrijk nageslacht, schrijven zij.

Toen ik zweeg

2007-02-03T11:44:00.000+01:00

SOLFÈGE DE LA COULEUR

Toen ik dat boek over de kleuren kreeg,

heb ik de hele dag gezongen,

ook toen ik zweeg.

De trappen werd ik opgesprongen.

Al naar ik steeg,

ging ik door blauwe, gele en rode tongen

lucht met heel mijn verlangen naar groen.

Ik woon in een straat met jonge bomen.

Zomerkleedjes kijken en er wat bij dromen

is alles, wat ik nog kan doen.

Ode aan Witten - Pierre Kemp, De incomplete luisteraar

Nieuwe put

2007-02-02T10:24:00.000+01:00

Een gele bak bij meester Martens voor de deur. Bekisting van de nieuwe put voor drab en afwaswater. Van hemelwater afgeschermd (laat het maar plenzen in de gracht), alsmede van de braindrain uit de school van Leo Vroman (kakkers de pot op), zal hiervandaan per bloedpuls naar de dijk en naar de overzijde van de IJssel gestuwd gaan al wat braaf fosfaatrijk rond wil tollen en zeven zeven langs totdat het poepjezuiver drinkbaar is en vol met mineralen.

Van Loo

2007-02-01T00:47:00.000+01:00

127
Goddelijke Moeder
112
Nu zit ik hier
36
Tot in mijn
grootsheid
Vergeefs.
180
breekt
"Wat?
Van Loo
194
Een jonge
242
juweel in de lotusbloem
148
Een krakende slag
16
in zijn woning
41
baande tot de harten

W I T T E N 332 - Theodor Kröger, Storm over de Himalaja

Woensdagmiddag

2007-01-31T15:20:00.000+01:00

Déjà vu op woensdagmiddag in museumgoudA:

14-2-1993

Vandaag heb ik even de wereld van J.C.J. vd Heyden betreden en het was een beetje mijn wereld.

Toen kwam er een familie binnen, het kind stormde naar het hokje-met-glazen-deur, voelde of het open kon, de vader en moeder en het andere, wat oudere kind bezetten opeens met z'n allen de ruimte door RONDSLINGERENDE AANWEZIGHEID, door geluid.
Het duurde maar heel even, toen waren ze verdwenen.

Zoekende blik

2007-01-30T01:12:00.000+01:00

50
De omtrekken

waar te nemen. O
147

zoo vlug, dat
115

elk oogenblik hier
151

b r a n d t . . . .
144

- O, spreek

Dit nu komt
21

uit de sleet, die
66

ver is. Of denk jij
78

zoekende blik

er is geen licht
79

aan den binnenkant,

W I T T E N 236 - Piet van der Zanden, De vertraagde uitvinding

Braakziek

2007-01-29T14:42:00.000+01:00

Vernielziek breektuig slaat de gave mond van een complete wijk aan gort. De kaak voorgoed ontzet biedt zij de aanblik van een stoffelijk overschot. Haar scheve lach staat haaks voor hersenkwaal en halvegare, niet aangeboren maar door afbraak aangebracht, veroorzaakt door een woningbouw met ongebroken angst voor geldtekort.

Moeder

2007-01-28T03:09:00.000+01:00

Zeggen: 'wat de anderen respecteren, dat moet ik ook beslist in acht nemen,' dat is op gigantische wijze de plank misslaan. Iedereen loopt met vrolijke gezichten, alsof ze deelnemen aan het grote offerfeest, of op nieuwjaar de torens gaan beklimmen! Ik alleen blijf stil, als iemand die nog niet zijn omgeving herkent, als een kindje dat nog niet kan lachen, verloren, alsof ik nergens heb om heen te gaan. Iedereen is vol van overdaad, terwijl alleen ik wel alles verloren lijk te hebben. Sukkelig en onbenullig, ben ik werkelijk dom van aard. De gewone mensen zijn briljant. Ik alleen tast in het duister. De gewone mensen zijn vol van energie, terwijl ik in mijn eentje neerslachtig ben. Ik drijf mee, alsof ik door de zee word meegesleurd; ik zwerf her en der, zonder dat er ooit een eind aan schijnt te komen. Alle mensen hebben talenten, terwijl ik alleen onnozel en onbruikbaar ben. Ja, ik alleen ben anders dan al die mensen: mijn edelheid komt omdat ik mij voed bij de Moeder.' (Lao Zi, 6de eeuw v.Chr.)

Goede Raet

2007-01-27T18:08:00.000+01:00

Van blote benen keek je af en toe wel op. Allicht, hoe kon je slapen. Aan house en heavy metal raak je zoetjesaan gewend, maar dat ze nu je hemelvaart betwisten en doen alsof je stiekem hebt gegluurd, dat is verdomd infaam. En dat ze hop je schedel en je botten op van die borden leggen, een schelle bouwlamp bot er bovenop, dat zelfs je plek niet veilig is voor 't officieel vandalenpak, terwijl je toch begraven lag in heilige, zelf nog verscheepte, zuiver Oud-Jeruzalemse grond – dat mag het nageslacht gerust verweten. Geef ze een schop.

Hulde

2007-01-26T02:59:00.000+01:00

Stemmen uit twee buiksprekende dichters onder de vensterbank en hulde voor de moed om te poseren voor de rijen. Het viel niet mee te kiezen uit twee. Nu is het zó verdeeld, onterecht misschien; het beeld moet buigen, de echte wordt ontzien.

Zonder geluid

2007-01-25T13:23:00.000+01:00

De dichte wasem van gehoor beslaat een uur, gevierendeeld in zijn kwartieren. De hokjes misten dicht, benemen je het zicht op vredesduiven en hun oorlog om de kruimels. Een wak in tijd en ruimte kan al druipende wat zicht verschaffen op hun gekijfde lach. Al neem je door de dikte van de ruit toch nog het meest de glazen stilte waar. Die van gedichtendag.

Engel van Antonius

2007-01-24T08:30:00.000+01:00

djuvn irwn jou jhhe hewyo9 hoiyenz hfiy van doiov hv udvz u9snjhui hou jdfoksd jnioifwon i jiosf ik

Wie of wat

2007-01-23T19:38:00.000+01:00

Een brokkenrijder heeft de sluis gemold. Zijn wagen total loss, de waterdeur ontzet, het hekje in de plomp. Een modderpomp zuigt nu de dreun en zijn gevolgen op. Een dam van bagger keert het tij, een stut of wat houdt tijdelijk de kade op zijn plaats. Wie gunt dit werk aan wie? Wie maakt de brokkenrijder wat?

Geschiedenisbelt

2007-01-22T02:03:00.000+01:00

GOUDA - Dromenbank 14 Mei 1996: Ontmoeting met een bekende Goudse beeldend kunstenaar, tevens lid van de kunstenaarsvereniging Burgvliet. We staan in een gebouw in opbouw, nat beton regent uit de koepel op ons neer. Hij zegt dat ik serieus moet zijn over het monster dat hij waarneemt. Het monster werpt zich op als bruid van Burgvliet, door in de bodem van de kapel te zoeken naar een ring. Er ligt daar een enorme ring begraven. De ring zal de bezegeling zijn van een huwelijk met het monster. ~ 2 Juni 1997: Wethouder Els Scholten verricht de officiële ‘eerste’ opgraving in de Jeruzalemkapel. Gezocht zal o.a. worden naar het graf van de stichter, priester Gijsbrecht Willemz Raet. Kunstcentrum Burgvliet, die de kapel gebruikt voor tentoonstellingen, wordt tijdelijk elders in de stad ondergebracht. Bijna tien jaar later, op 18 januari 2007, bericht het ANP dat de Goudse stadsarcheoloog de stoffelijke resten van de stichter en bouwer heeft gevonden. Een woordvoerder van de gemeente spreekt van een unieke vondst. "Deze Jeruzalemkapel is de enige in Nederland die nog in goede staat is. Deze vondst betekent veel voor het geschiedenisbeeld van onze stad." In periodes van tien jaar kunnen hele steden uit de bodem worden opgegraven, complete talen aan het menselijk geheugen worden terugbezorgd. Tijd speelt geen rol als het om waardevolle resten gaat. Maar is tien jaar een eersteklas podium voor de beeldende kunst braak laten liggen omwille van de botten van de pelgrim uit 1500 niet heel erg mager? Wellicht dwaalt het monster ondertussen ongedurig door de kapel, of door één der aangrenzende zalen, hunkerend naar zijn bruid. Misschien wordt er in het geheim voor hem naar een tweedehands bruid omgekeken, of naar twee bruiden, of wel drie. Of misschien wil de geest van Raet wel verder met rust gelaten worden, en blijft de kapel voor de rest van de tijd tot 2012 onbewoond. Alle rijkdommen krijgen immers vleugels en vliegen weg.

Tweede wandellied

2007-01-21T02:27:00.000+01:00

De liederen van Merne: Seberiatóea - Tweede wandellied

Pak de tang, pak de tang,
het vuurtje brandt goed!
pak de tang, pak de tang,
en keer de gomo tot hij gaar is.

Wij eten wel gomo,
maar waar is de klapper?
Wij zijn klaar met eten,
maar wij hebben geen klapper gehad!

We staan op en willen weg,
we roepen onze vrouw.
Zij antwoordt: ik doe mijn behoefte,
wacht even, ik ben bezig!

(J. Van der Hoeven, 1952)

Velddienst

2007-01-20T13:57:00.000+01:00

DIENSTGEHEIM

Hoofdstuk XIV

1. Beoordelen van het terrein

Het snel kunnen beoordelen van de mogelijkheden die het terrein biedt,
is voor de soldaat een l e v e n s b e l a n g.
Te velde moet hij het zich tot een gewoonte maken het terrein voortdurend te beoordelen naar:

- waarnemingsmogelijkheden, zowel van
..vijandelijke als van eigen zijde;

- vuuruitwerking van vijandelijke en eigen
..wapenen;

- begaanbaarheid.

uit: Handboek voor de soldaat
Departement van defensie 1960

Velddienst 2

2007-01-20T13:05:00.000+01:00

DIENSTGEHEIM

7. Camoufleren van de opstelling

Indien de man onzichtbaar is, wanneer de vijand aanvalt, zal hij hem kunnen verrassen en kunnen toeslaan, voordat hij is ontdekt.
Hij moet derhalve voortdurend aandacht besteden aan de camouflage van zijn opstelling.
Indien hij over een camouflagenet beschikt, moet hij dit op een paar stokken op ongeveer 30 cm van de grond spannen en er bij het graven onder blijven.
Indien geen camouflagenet beschikbaar is, moet een camouflagescherm voor de opstelling worden gemaakt, bij voorkeur van natuurlijke materialen, zoals gras, bladeren, enz. (zie fig. 4).
Het gehele open gedeelte van de opstelling moet worden bedekt, zodat de opening niet opvalt als een donkere plek (fig. 4a).
Zo mogelijk moet bij duisternis worden gewerkt en moet overdag het maken van geluid en beweging achterwege worden gelaten.
De dekking moet laag worden gehouden.
Voor alles geldt, dat het gecamoufleerde object er natuurlijk moet uitzien.

Uit: Handboek voor de soldaat.
Departement van Defensie 1960

All That Jazz

2007-01-19T12:12:00.000+01:00

Geveld vanwege hoekpositie, wortelzwakte of door domme pech, ligt zonder sapstroom dood te gaan op woelig water, een boom van onbekend geslacht, geen blad eraan om linde als de soortnaam te herkennen, als weerloos ding tentoongesteld, het manlijk resultaat van een verfrissend windje, een blaaskapel kracht tien of meer die met trompetgeweld als was zij Charley Parker zelf een gierend fluiten uit haar schorre koper perst dat bomenrij en binnenoor wreedaardig en naar willekeur terechtstelt.